زندگی کلیسایی :
ما باید خبر خوش انجیل را به دیگران نیز برسانیم که شامل بی ایمان هایی نیز می شود که دوستان ما هستند . اما برای نزدیکترین دوست باید دقت زیادی بکار برد . وقت آزاد ما باید کاملاً متعادل باشد و به آنهایی که می توانند به ما کمک کنند تا در خداوند رشد کنیم و طالب ارادۀ او باشیم ، وقت دهیم .
* مزمور 1 : 1 ـ 2 " خوشا بحال کسی که به مشورت شریران نرود و به راه گناهکاران نایستد و در مجلس استهزا کنندگن ننشیند بلکه رغبت او در شریعت خداوند است و روز و شب در شریعت اوتفکر می کند ."
ما می خواهیم کتاب مقدس را به تنهایی و با دوستان مسیحی نیز بخوانیم . از سوی دیگر محتاج آن هستیم که کلام خدا برایمان موعظه گردد .
* رومیان 10 : 17 " ایمان از شنیدن است و شنیدن از کلام خدا "
* عبرانیان 10 : 25 " از گرد آمدن با یکدیگر دست نکشیم ، چنانکه بعضی را عادت شده است ، بلکه یکدیگر را بیشتر تشویق کنیم ـ بخصوص اکنون که شاهد نزدیکتر شدن آن روز هستید ."
وقتی که ایمانداران دور هم جمع می شوند باید یکدیگر را تقویت کنند . در وحدت و در سرود خواندن و شکرگزاری خداوند با همدیگر ، قدرت و قوت است .
* اول قرنتیان 12 : 25 ـ 26 " تا جدایی در بدن نباشد ، بلکه اعضای آن به یک اندازه در فکر یکدیگر باشند . و اگر یک عضو دردمند گردد ، همۀ اعضابا او همدرد باشند ؛ و اگر یک عضو سر افراز شود ، همه در خوشی او شریک گردند ."
خدا نقشه ای دارد که به موجب آن ما می توانیم در همان حال که در مسایل مالی کلیسای محلی ، خود را شریک می کنیم ، به دیگران نیز برسیم .
عبرانیان 7 : 2 ـ 9 در این مورد نمونه ای را از زندگی ابراهیم به ما عرضه می دارد که یک دهم هر چه را که داشت ، داد . با این وجود دادن ده یک کافی نیست .
فریسیان ، رهبران مذهبی روزگار خودشان هم ده یک می دادند اما مسیح فرمود که معیار دادن ما باید خیلی بالاتر از معیار آنها باشد .
" او گفت که آنها در دادن ده یک آنچنان دقیق هستند که حتی از ده یک نعناع و زیره هم نمی گذرند اما به روح واقعی شریعت که عدالت و رحمت و بی ریایی بود بی توجه بوده ، آنها را نادیده می گیرند " متی 23 : 23
عیسی بدنبال این مطلب توضیح داد که ما باید در هر چیزی که خدا از ما می خواهد وفادار باشیم .
ما طالب آنیم که سخاوتمندانه پول خود را ببخشیم و در همان حال به سایر چیزهایی که خدا از ما می خواهد گوش فرا دهیم . شاید خدا طالب این باشد که وقت بیشتری به او اختصاص دهیم ، استعدادهایمان را ، حتی نقشه هایی را که برای آتیه کشیده ایم . هر چه که بخواهد می توانیم آن را به عنوان یک هدیه و قربانی محبت در مذبح او بگذرانیم ، در مذبح کسی که اول او ما را محبت نمود .
ما باید خبر خوش انجیل را به دیگران نیز برسانیم که شامل بی ایمان هایی نیز می شود که دوستان ما هستند . اما برای نزدیکترین دوست باید دقت زیادی بکار برد . وقت آزاد ما باید کاملاً متعادل باشد و به آنهایی که می توانند به ما کمک کنند تا در خداوند رشد کنیم و طالب ارادۀ او باشیم ، وقت دهیم .
* مزمور 1 : 1 ـ 2 " خوشا بحال کسی که به مشورت شریران نرود و به راه گناهکاران نایستد و در مجلس استهزا کنندگن ننشیند بلکه رغبت او در شریعت خداوند است و روز و شب در شریعت اوتفکر می کند ."
ما می خواهیم کتاب مقدس را به تنهایی و با دوستان مسیحی نیز بخوانیم . از سوی دیگر محتاج آن هستیم که کلام خدا برایمان موعظه گردد .
* رومیان 10 : 17 " ایمان از شنیدن است و شنیدن از کلام خدا "
* عبرانیان 10 : 25 " از گرد آمدن با یکدیگر دست نکشیم ، چنانکه بعضی را عادت شده است ، بلکه یکدیگر را بیشتر تشویق کنیم ـ بخصوص اکنون که شاهد نزدیکتر شدن آن روز هستید ."
وقتی که ایمانداران دور هم جمع می شوند باید یکدیگر را تقویت کنند . در وحدت و در سرود خواندن و شکرگزاری خداوند با همدیگر ، قدرت و قوت است .
* اول قرنتیان 12 : 25 ـ 26 " تا جدایی در بدن نباشد ، بلکه اعضای آن به یک اندازه در فکر یکدیگر باشند . و اگر یک عضو دردمند گردد ، همۀ اعضابا او همدرد باشند ؛ و اگر یک عضو سر افراز شود ، همه در خوشی او شریک گردند ."
خدا نقشه ای دارد که به موجب آن ما می توانیم در همان حال که در مسایل مالی کلیسای محلی ، خود را شریک می کنیم ، به دیگران نیز برسیم .
عبرانیان 7 : 2 ـ 9 در این مورد نمونه ای را از زندگی ابراهیم به ما عرضه می دارد که یک دهم هر چه را که داشت ، داد . با این وجود دادن ده یک کافی نیست .
فریسیان ، رهبران مذهبی روزگار خودشان هم ده یک می دادند اما مسیح فرمود که معیار دادن ما باید خیلی بالاتر از معیار آنها باشد .
" او گفت که آنها در دادن ده یک آنچنان دقیق هستند که حتی از ده یک نعناع و زیره هم نمی گذرند اما به روح واقعی شریعت که عدالت و رحمت و بی ریایی بود بی توجه بوده ، آنها را نادیده می گیرند " متی 23 : 23
عیسی بدنبال این مطلب توضیح داد که ما باید در هر چیزی که خدا از ما می خواهد وفادار باشیم .
ما طالب آنیم که سخاوتمندانه پول خود را ببخشیم و در همان حال به سایر چیزهایی که خدا از ما می خواهد گوش فرا دهیم . شاید خدا طالب این باشد که وقت بیشتری به او اختصاص دهیم ، استعدادهایمان را ، حتی نقشه هایی را که برای آتیه کشیده ایم . هر چه که بخواهد می توانیم آن را به عنوان یک هدیه و قربانی محبت در مذبح او بگذرانیم ، در مذبح کسی که اول او ما را محبت نمود .

هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر